#özgecan

tumblr_static_6g5nfrev1uskk00o0cg8w0g48

İnsanlar kötü… Çok kötü…

26 yaşındayım. Ve bu laf kendimi bildiğimden beri kafamın içinde dönüp duruyor…

Bu ülkede kadın olarak dünyaya geldiğim güne kaç kere lanet ettim?

Tek suçumun kadın olmaktan ibaret olduğunu düşünerek kaç kere çaresizliğe düştüm?

Kaç kere kafamda evirip çevirdikten sonra hayattaki en büyük korkumun bu ülkeye çocuk doğurmak olduğuna karar verdim? Kaç kere “aile” olma özgürlüğümden ve isteğimden sadece bu insanlar yüzünden vazgeçmek zorunda kaldığım için midem bulandı?

Kaç kere istediğim gibi giyinmedim? Kaç kere istediğim yere gidemedim?

Kaç kere insanların yüzüne bakmaktan korktum? Kaç kere yol sormak için yanıma yaklaşan insanlardan “bilmiyorum, sormayın” diyerek geri geri kaçtım?

Kaç kere o günleri, o anları hatırladım?

Otobüste elini bacağıma koyan babam yaşındaki adamı koltuktan aşağı ittiğim günü. Dolmuşta elini göğsüme koymaya çalışırken üzerine montunu örterek kendini kamufle etmeye çalışan pisliği? Ya da İstiklal Caddesinde arkadaşımı beklerken nöbet tutan polislerden laf yediğim günü. Trafikte sıkıştırıldığım için kaza yapmaktan son anda kurtulduğum sayısız zamanı. Metrodan inmeye çalışırken kalçamı elleyen adamın bacağına elimdeki kalemi sapladığım günü? Sokakta yürürken laf atan bir gruptan kaçmak için tanımadığım apartmanlara girişimi? Taksim’de gündüz vakti takip edilirken girdiğim bir pasajda karşılaştığım transların beni kurtarışını? 12 yaşındayken dedem yaşındaki adamın kafasında takkesiyle attığı lafı. Lisede okula giderken ya da okuldan çıkarken Karaköy esnafından yediğim onlarca lafı? Dikiz aynasından beni izleyerek bir tarafıyla oynadığı için kendimi titreyerek dışarı zor attığım taksiyi? Ve o iğrenç adam yüzünden yağmurun altında, ayağımda topuklu ayakkabı, sırtımda bilgisayar çantası ile ağlayarak 3km yürüdüğüm yolu…

Değil buraya, içime bile sığdıramayacağım kadar sayısız lafı, olayı, tacizi… Kaç kere hatırladım ve nefret ettim her şeyden?

Bir kadın öldü. Bir kadın vahşice öldürüldü. Ülkemizde sadece kadın olduğu için öldürülen binlerce kadından biriydi. Evine gitmek için bindiği otobüste yalnız kaldığı için birileri ona saldırma ve yaşamını vahşice elinden alma hakkını kendinde gördüğü için gencecik, 20 yaşında bir kadın vahşice öldürüldü. Dövüldü, boğazı kesildi, elleri kesildi ve yakıldı.

Ve bunların çoğu gerçekleşirken o hala hayattaydı. Acı çekiyordu. Çaresizdi.

Ve benim içim acıyor. Çaresizim. O kadının yaşadıklarını geri alamıyorum. Bundan sonra bunları tekrar yaşayacak olan kadınların yaşadıklarını engelleyemiyorum. Belki benim başıma gelecek olaylardan kaçamıyorum. Çocuğum olursa onun yaşayacaklarını tahayyül edemiyorum. İçim almıyor. Aklım almıyor. Midem bulanıyor.

Çünkü insanlar kötü… Ama çok ama ÇOK kötü…

Deniz

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s